درختي پير

                              شكسته،خشك،تنها،گم،

                              نشسته در سكوت وهمناك دشت.

                                   نگاهش دور

                                فسرده از غروب مرده ي دلگير .

                                       و هنگامي كه بر مي گشت

                                       كلاغي خسته سوي آشيان خويش،

                                        غم آور بر سر آن شاخه هاي خشك

                                                 فروغ واپسين خنده ي خورشيد

                                                                         شد خاموش... 

                                                                            (ه.ا.سایه)